طبیعت

در بحث‌های مربوط به تغییرات اقلیمی، اغلب تصاویر دراماتیکی مانند جدا شدن کوه‌های یخی از صفحات یخ یا سفید شدن یک‌شبه صخره‌های مرجانی به ذهن می‌رسند. این صحنه‌های چشمگیر توجه ما را جلب می‌کنند.

آتشفشان‌ها همیشه طبق قواعد عمل نمی‌کنند. در بیشتر مواقع، دانشمندان می‌توانند فوران یک آتشفشان را با علائمی مانند برآمدگی زمین یا مجموعه‌ای از زمین‌لرزه‌های کوچک پیش‌بینی کنند. این هشدارها زمانی رخ می‌دهند که اتاقک‌های زیرزمینی از ماگما و گاز پر می‌شوند و فشار افزایش می‌یابد.

اغلب مواد شیمیایی کشاورزی به جای رسیدن به برگ یا ساقهٔ گیاه، در هوا پراکنده می‌شوند یا به درون خاک و سفره‌های آب زیرزمینی نشت می‌کنند. اما اکنون تیمی از محققان در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) به رهبری پروفسور «بندتو مارلی» راه‌حلی ارائه داده‌اند: سوزن‌های میکرومتری از جنس ابریشم که مواد مغذی را دقیقاً در نقطه‌ای که گیاه نیاز دارد، تزریق می‌کنند.

ماجرا فقط درباره گازهای گلخانه‌ای نیست. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که یکی از عوامل اصلی موج‌های گرما در مناطق شهری، کاهش تدریجی ذرات معلق موجود در هوا است. همان آلودگی‌ای که سال‌ها برای پاکسازی آن تلاش کرده‌ایم، حالا نقش پنهانی در کنترل دما ایفا می‌کند.

دانشمندان نشان داده‌اند که استفاده از جریان برق می‌تواند در حذف علف‌های هرز تاکستان به‌اندازه‌ی استفاده از علف‌کش‌ها یا چمن‌زنی مؤثر باشد. این روش، راهکاری بدون مواد شیمیایی را به کشاورزان ارائه می‌دهد که در شرایط واقعی نیز به خوبی عمل می‌کند، در حالی‌ که فقط خطر جزئی آتش‌سوزی فصلی به همراه دارد.

مزارع خورشیدی در سراسر جهان با سرعت بالایی در حال گسترش هستند. این تأسیسات، بیابان‌ها، دشت‌ها و حتی مناطق صنعتی متروکه را با پنل‌های درخشان پوشانده‌اند که نور خورشید را به برق بدون کربن تبدیل می‌کنند.

ذرات بسیار ریز مواد آلی که روی سطح اقیانوس شناورند، می‌توانند در شکل‌گیری ابرهای یخ‌زده در یکی از پاک‌ترین نواحی زمین نقش ایفا ‌کنند.

جریان‌های آوار (Debris Flows) پدیده‌هایی هستند ناگهانی، خشن و مرگبار. آن‌ها می‌توانند جنگل‌ها را صاف کنند، ساختمان‌ها را با خود ببرند و روستاهایی کامل را غافلگیر کنند.

نتایج یک مطالعه جهانی جدید نشان می‌دهد که جنگل‌ها، چمنزارها و دیگر مناطق طبیعی بسیار کمتر از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد، نیتروژن جدید دریافت می‌کنند. این کمبود نیتروژن می‌تواند توانایی طبیعت برای مقابله با تغییرات اقلیمی را تضعیف کند.

طبق یک مطالعه جدید که با استفاده از پیشرفته‌ترین مدل‌های سیستم‌های زمینی انجام شده، تا سال ۲۱۰۰ نزدیک به یک میلیارد نفر ممکن است با کاهش چشمگیر دسترسی به آب رودخانه‌ای مواجه شوند. این تحقیق توسط دانشمندان دانشگاه نورث‌ایسترن، به‌ویژه از مؤسسه هوش مصنوعی تجربی و دپارتمان مهندسی عمران و محیط‌زیست انجام شده است.