طبق یک مطالعه جدید که با استفاده از پیشرفتهترین مدلهای سیستمهای زمینی انجام شده، تا سال ۲۱۰۰ نزدیک به یک میلیارد نفر ممکن است با کاهش چشمگیر دسترسی به آب رودخانهای مواجه شوند. این تحقیق توسط دانشمندان دانشگاه نورثایسترن، بهویژه از مؤسسه هوش مصنوعی تجربی و دپارتمان مهندسی عمران و محیطزیست انجام شده است.
با نزدیک شدن به پایان تابستان در نیمکره شمالی، کوتاهتر شدن روزها طبیعی است. اما آنچه دیروز رخ داد، فقط یک پدیده فصلی نبود. طبق دادههای وبسایت Timeanddate.com، در روز ۵ اوت ۲۰۲۵ (۱۴ مرداد)، طول روز ۱٫۲۵ میلیثانیه کوتاهتر از روز استاندارد ۸۶۴۰۰ ثانیهای بود.
با گرمتر شدن زمین، حتی به اندازههای جزئی، مدت زمان موجهای گرما با سرعت بیشتری افزایش مییابد. بر اساس پژوهشی تازه که توسط دانشگاه UCLA و دانشگاه آدولفو ایبانز شیلی انجام شده، این روند از آنچه مدلهای اقلیمی سنتی پیشبینی میکنند، سریعتر در حال رخ دادن است.
پروانهها بهطور نگرانکنندهای در حال ناپدید شدن از مناظر روستایی بریتانیا هستند. اما امید در برخی از آشناترین جلوههای طبیعت نهفته است: پرچینهای خاردار، تکهجنگلهای کوچک و حتی تنها یک درخت بلوط در وسط مزرعه.
بیشتر اوقات، گاز دیاکسیدکربن (CO₂) بهسادگی در هوا پخش میشود، اما نوعی باکتری ریز در خاک، راه متفاوتی در پیش گرفته است. این موجود میکروسکوپی، در شرایط مناسب، میتواند این گاز گلخانهای را به سنگ آهک جامد تبدیل کند.
در زیر لایههای ضخیم یخ در شرق جنوبگان، بقایای دنیایی گرمتر و باستانی پنهان شدهاند. دهههاست که دانشمندان درباره آنچه در زیر این قارهی یخزده نهفته است، گمانهزنی میکنند.
وزارت کشاورزی ایالات متحده برآورد میکند که بین ۳۰ تا ۴۰ درصد از غذای تولیدی در این کشور هرگز مصرف نمیشود. حجم زیادی از این پسماندها سر از محلهای دفن زباله درمیآورند، جایی که در آنها تجزیه شده و گازهای گلخانهای مانند متان و دیاکسید کربن آزاد میکنند.
در بیشتر دهه ۲۰۰۰، دانشمندان اقلیمشناس میتوانستند خط نسبتاً مستقیمی بر منحنی افزایش دمای زمین رسم کنند. زمین در حال گرم شدن بود، اما این روند قابل پیشبینی به نظر میرسید — تا اینکه همهچیز تغییر کرد.
برخی از آشناترین اتمهایی که در هوای بالای سرمان شناورند، در محاسبات ژئوشیمیایی از درون زمین ناپدید میشوند. ژئوشیمیدانان سالهاست که در جستوجوی رد نیتروژن در ساختار زمین هستند، اما همواره با کسری میلیاردها تُن مواجه شدهاند.
برای سالها دانشمندان تصور میکردند گیاهان گرما را از طریق پروتئینهایی که عمدتاً در شب فعال میشوند، حس میکنند. اما یافتههای تازه نشان میدهد که ماجرا بسیار پیچیدهتر است.