هشداردهنده مونوکسید کربن را در نزدیکی محل خواب و در طبقات قابل سکونت خانه نصب کنید تا صدای آن هنگام خواب شنیده شود. جای دقیق نصب باید با دستور سازنده دستگاه و مقررات محلی سازگار باشد؛ نزدیک‌بودن به وسیله سوخت‌سوز همیشه انتخاب درستی نیست.
مونوکسید کربن چه خطری دارد؟
مونوکسید کربن یا CO گازی بی‌رنگ و بی‌بو است که می‌تواند هنگام سوختن ناقص گاز، چوب، بنزین و دیگر سوخت‌ها تولید شود. وسایل گرمایشی معیوب، موتور خودرو در فضای بسته و ژنراتور می‌توانند منبع آن باشند. به همین دلیل نمی‌توان برای تشخیص خطر به بوی گاز یا حس شخصی تکیه کرد.
مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌های آمریکا (CDC) توصیه می‌کند هشداردهنده دارای باتری یا باتری پشتیبان نزدیک محل خواب نصب شود. هشداردهنده جای سرویس سالانه وسایل سوخت‌سوز یا تهویه مناسب را نمی‌گیرد.
بهترین نقاط نصب در آپارتمان و خانه چندطبقه
کمیسیون ایمنی محصولات مصرفی آمریکا (CPSC) نصب هشدار CO در هر طبقه و بیرون محدوده خواب را توصیه می‌کند. راهنمای EPA نیز به نصب در نزدیکی یا داخل محدوده‌های خواب و فاصله از وسایل سوخت‌سوز اشاره دارد. در خانه چندطبقه، تنها یک هشداردهنده کنار در ورودی پوشش کافی ایجاد نمی‌کند.
ارتفاع نصب، فاصله از آشپزخانه یا بخاری و محدودیت محیطی به مدل دستگاه بستگی دارد. بنابراین توصیه‌های عمومی را جایگزین دفترچه نصب همان مدل نکنید. اگر دستگاه دوکاره دود و CO دارید، شرایط هر دو حسگر را بررسی کنید.
نگهداری و واکنش هنگام آلارم
دکمه تست را طبق دستور سازنده و معمولاً ماهی یک بار امتحان کنید. باتری و عمر مفید حسگر را بررسی کنید؛ بسیاری از دستگاه‌ها در پایان عمر باید تعویض شوند. برای اطمینان از عملکرد، هرگز دستگاه را با دود اگزوز یا گاز خطرناک آزمایش نکنید.
اگر آلارم هشدار CO فعال شد، فوراً به هوای آزاد بروید و از بیرون با خدمات اضطراری تماس بگیرید. برای بررسی دوباره به ساختمان برنگردید تا متخصصان ایمنی را تأیید کنند. اگر علائمی مانند سردرد، سرگیجه یا تهوع وجود دارد، فوراً کمک پزشکی بخواهید.
پرسش‌های متداول
آیا یک هشداردهنده برای کل خانه کافی است؟
برای خانه‌های چندطبقه خیر؛ توصیه عمومی نصب در هر طبقه و نزدیک محل خواب است.
آیا هشداردهنده دود همان CO را تشخیص می‌دهد؟
خیر؛ فقط مدل‌های ترکیبی دارای حسگر مستقل دود و مونوکسید کربن هر دو خطر را پوشش می‌دهند.
