یافته‌های یک پژوهش جدید نشان می‌دهد که حضور سموم جلبکی در نهنگ‌های قطبی (Bowhead Whales) ــ که منبع غذایی اصلی برای جوامع بومی آلاسکا به شمار می‌روند ــ نشانه‌ای نگران‌کننده از تغییرات در اکوسیستم دریایی قطب شمال است. به‌دنبال گرم‌شدن آب‌های این منطقه، جلبک‌های مضر در حال گسترش هستند و در زنجیره غذایی صعود می‌کنند.
برف‌هایی که زمانی منبع مطمئنی برای تغذیه رودخانه کلرادو بودند، حالا دیگر آن نقش را به خوبی ایفا نمی‌کنند. از سال ۱۹۸۰ تاکنون، میزان بارش زمستانی در منطقه «چهارگوش» حدود ۲۳ درصد کاهش یافته است. این افت چشمگیر، منابع آبی را تحت فشار گذاشته، به‌ویژه در فصل بهار که کشاورزان و مخازن آبی بیشترین نیاز را دارند.
درختان از موثرترین ابزارهای طبیعت برای جذب دی‌اکسید کربن هستند. آن‌ها هنگام رشد این گاز گرمازا را جذب می‌کنند، بنابراین جنگل‌ها از متحدان کلیدی ما در مبارزه با تغییرات اقلیمی محسوب می‌شوند.
در پایان این قرن، شرایط خشکسالی می‌تواند شهد گل‌ها را تا ۹۵ درصد از کالری خالی کند. این موضوع فقط برای زنبورها مشکل‌ساز نیست، بلکه برای گیاهان، محصولات کشاورزی و انسان‌هایی که به آن‌ها وابسته هستند هم یک تهدید جدی است.
در گفت‌وگوهای اقلیمی، معمولاً دی‌اکسید کربن محور اصلی بحث است، اما تنها مقصر افزایش دمای زمین نیست. گروهی از ترکیبات گرماگیر که به «آلاینده‌های فوق‌العاده» شناخته می‌شوند، تأثیری بسیار فراتر از وزن خود بر جو زمین و سلامت ریه‌های ما دارند.
طرح جهانی «Microbiota Vault» با سرعت در حال گسترش است. این ابتکار که در روز جهانی میکروبیوم معرفی شد، هدفش محافظت از تنوع میکروبی پیش از آن است که برای همیشه از بین برود. این پروژه غیرانتفاعی که الهام گرفته از «انبار بذر سوالبارد» است، می‌خواهد میکروب‌های حیاتی انسان‌ها، حیوانات و محیط‌زیست را حفظ کند.
برای سال‌ها تصور می‌شد فک‌های پلنگی رژیم غذایی متنوعی دارند، اما پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد بسیاری از این فک‌ها در واقع تغذیه‌گرانی سخت‌گیر و گزینشی هستند که این رفتار، پیامدهای وسیعی در اکوسیستم‌ها دارد.
ورشو، پایتخت لهستان، کمبودی از نظر پارک‌ها و بلوارهای درخت‌کاری‌شده ندارد. اما سه دانشگاه لهستانی این سؤال را مطرح کردند که آیا باغ‌های کوچک و مردمی می‌توانند به شکلی حیاتی، تاب‌آوری اقلیمی این شهر را تقویت کنند؟
اقیانوس‌های جهان همواره به‌عنوان یک سپر نجات سیاره عمل کرده‌اند. این پهنه‌های آبی، گرمای اضافی را جذب می‌کنند و حدود یک‌چهارم از کل دی‌اکسید کربن تولید شده توسط انسان را به خود اختصاص می‌دهند.
در سراسر اقیانوس اطلس شمالی، فلات‌های گدازه‌ای، جزایر آتشفشانی و ستون‌های بازالتی به چشم می‌خورند، اما این ساختارها صدها یا حتی هزاران کیلومتر از یکدیگر فاصله دارند. چه چیزی آن‌ها را به هم متصل می‌کند؟