صحنه‌های مرموز برفی در ژاپن

هر سال زمستان که می‌شود قطاری در سرتاسر جزیره هوکایدو در ژاپن حرکت می‌کند.

حرکت این قطار الهام‌بخش عکاس هنرمندی به نام “اینگ این” اهل شانگهای بود تا مجموعه‌ای از عکس‌های برفی هنری را خلق کند و نام مجموعه عکس خود را “برف مثل یک قاب است” (Snow is like a frame) بگذارد.

این خانم عکاس هنرمند می‌گوید: «برف می‌تواند چیزهای خیلی معمولی و طبیعی را به چیزهای عجیب و غیرعادی مبدل کند. این تصاویر جزیره هوکایدو را نشان می‌دهد که در برف سنگین فرو رفته است: سکوت، تنهایی، انجماد زمان. این برف شهر را مثل یک نقاشی آبرنگی کرده است.»

خانم “این” تصاویر خود را با هنر عکاسی مدرن و هنر کلاسیک درهم آمیخته‌ است. او می‌گوید: «یکی از شیوه‌های سنتی نقاشی در ژاپن “لیو بای” نام دارد. مفهوم این هنر این است که شما فضای سفیدی را در اختیار مردم می‌گذارید تا آنها با تخیل خود این فضا را پر کنند. من چیزهای غیرضروری را از سر راه برداشتم… اینجاست که شما باید تخیل خود را به راه اندازید.»

خسته از تدریس زبان انگلیسی، پا به بازاری گذاشتم که در آن نوکیا با N97 mini خود فرمانروایی می‌کرد و سامسونگ با کوربی‌های لمسی و رنگارنگش تازه پا به میدان رقابت گذاشته بودند؛ بازاری که هنوز تب آیفون 3G در آن داغ بود و مدل 3Gs آن دست یک عده افراد خاص بود؛ ال‌جی شکلات بلندقامتش را تبلیغ می‌کرد و سونی اریکسون قدیم با مدل‌های واکمن خود بازار را تصاحب کرده بود. از آن زمان تا کنون، من مانده‌ام و دنیایی رو به تحول و اطلاعاتی که هر روز تکمیل‌تر می‌شود؛ دنیایی از مجلات و وب‌سایت‌ها که برایم در حکم یک دانشگاه است؛ دانشگاهی بدون امتحان! چه شود! هم می‌نویسم، هم یاد می‌گیرم و هم ذهنی عاری از دغدغه آزمون‌های پایان ترم و حضور و غیاب دارم! شاید روزی حتی فکرش را هم نمی‌کردم که خود را تافته در لابه‌لای الیاف فناوری‌ها و اخبار روز آی.تی ببینم که هر روز رنگ عوض می‌کند و از آنچه آرزویش را داشتم یک دنیا فاصله بگیرم. اما حالا با ذوق و شوق و عاری از تعصب، سوار بر قطار فناوری، می‌روم تا ببینم به کجا می‌رسم! تحصیلات: کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی و کارشناسی ارشد زبانشناسی

مطالب مرتبط

دیدگاه خودتان را ارسال کنید