مطالعه‌ای در Nature با بررسی ۲۳ ساعت سن زیستی در داده‌های UK Biobank نشان داد رابطه مدت خواب با فاصله سن زیستی از سن تقویمی در ۹ سیستم مغز و بدن الگویی U شکل دارد. کمترین فاصله سن زیستی در بازه حدود ۶.۴ تا ۷.۸ ساعت خواب مشاهده شد، اما این عدد نباید به‌عنوان «نسخه خواب برای همه» تفسیر شود.
خواب سالم فقط تعداد ساعت‌ها نیست؛ مدت مناسب باید کنار کیفیت، پیوستگی و نظم قرار گیرد. مطالعه جدید PLOS Medicine نیز ارتباط این مؤلفه‌ها با سلامت را نشان می‌دهد.
شواهد علمی یک عدد جادویی برای کنار گذاشتن گوشی پیش از خواب تعیین نکرده‌اند. استفاده از موبایل می‌تواند از مسیر نور، محتوای تحریک‌کننده، اعلان‌ها، به‌تعویق‌انداختن زمان خواب و استفاده طولانی در تخت بر خواب اثر بگذارد. برای بسیاری از افراد، فاصله ۳۰ تا ۶۰ دقیقه‌ای یک نقطه شروع عملی است؛ اما نیاز واقعی هر فرد می‌تواند متفاوت باشد.
ورزش شبانه لزوماً خواب را خراب نمی‌کند. ورزش سبک و متوسط اغلب مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما تمرین سنگین نزدیک خواب ممکن است کیفیت و پیوستگی خواب را کاهش دهد.
مطالعه‌ای یک‌ساله روی کارگران بالای ۵۰ سال نشان داد استرس کاری با خواب منقطع و کاهش بهزیستی ارتباط دارد، حتی زمانی که مدت خواب کافی است.
پژوهش جدید نشان می‌دهد تأثیر خواب ضعیف بر پیری مغز در همه افراد یکسان نیست و تفاوت‌های ژنتیکی در ژن AQP4 می‌توانند تعیین کنند چه کسانی آسیب‌پذیرتر هستند.
متخصصان معتقدند پنج عادت ساده صبحگاهی مانند قدردانی، ارتباط با دیگران و دوری از صفحه‌نمایش‌ها می‌تواند روزی شادتر برای شما بسازد.
مطالعات جدید نشان می‌دهند کافئین حتی بدون کاهش مدت خواب، کیفیت خواب عمیق را کم کرده، مانع بازیابی کامل مغز در طول شب می‌شود.
بی‌خوابی در بهار فقط به گوشی مربوط نیست؛ عوامل فصلی، هورمونی، محیطی، رفتاری و روانی نقش مهمی در کاهش کیفیت خواب دارند.
هشت ساعت خواب همیشه کافی نیست، زیرا کیفیت خواب، ریتم زیستی و تحریک دیجیتال تعیین می‌کنند بدن واقعاً ترمیم شود یا نه.